Człowiek człowiekowi wilkiem - Kiwi Kiwi Kiwi

Za oknem światło. Otrzepię się z kurzu i pójdę obejrzeć je z bliska. To będzie miły dzień, głównie dlatego, że właśnie tak postanowiłem. Dzień dobry, wstajemy i idziemy zmieniać świat. Nie wiem czy na lepsze, na pewno na inne. 

A. wkrótce rodzi, niczym u Tuwima żar z rozgrzanego jej brzucha bucha. To się nazywa produktywność, a ja? Mamusia nie wiedziała, że poczyna mnie bym po latach stał się mistrzem w obieraniu pomarańczy i polerowaniu sztućców w restauracji. Produkuję obierki i truchła zużytych papierowych ręczników. Cóż mogę począć? Pracę wypadałoby zmienić, tylko na jaką? Zazdroszczę innym wzrostu i pomysłu na siebie. Choćby taka chęć bycia matką! Rodzicielstwo to jednak całodobowy etat, a ja mogę wrócić z pracy i nie robić nic. Chcę czynów, emocji, ale znów nie potrafię się zmobilizować. Weny! Albo wódki chociaż. Przeważnie nie mam kiedy, w pozostałych momentach nie mam za co. Jeśli faktycznie praca uszlachetnia, to bliżej mi do kamienia. Coraz mniej uczuć i emocji. Zawstydzam się jednak czasem, rubinowy się wówczas staję ;-)

A co jeśli twój czas kiedyś minie, a ty nawet nie spostrzeżesz, że wskazówki spotkały się po raz ostatni, by wskazać na przykład południe? Jakie znaczenie ma to jaki byłeś, skoro świat już nigdy nie dowie się, kim mogłeś się stać? A miłość? Nikomu nie dasz już szczęścia, na które czeka, lub zabierzesz z sobą szczęście wyczekiwane, zasłużone, przeżywane wspólnie właśnie wtedy. Znikanie to przejaw swoistej odwagi, ale przede wszystkim egoizmu. Staraj się póki wciąż jesteś, za zakrętem przecież nadal czai się jutro, a ty zamiast sięgnąć dna możesz osiągnąć WSZYSTKO. Sięgaj po więcej! Przemysław, do jasnej cholery, do najjaśniejszej panienki cholery SIĘGAJ PO WIĘCEJ! Czytam ostatnią książkę Nahacza i jest mi nieswojo. Nie mogę się skupić na treści. Niezwykłe przygody Roberta Robura to ostatnia jego powieść, którą złożył w wydawnictwie na krótko przed swym zniknięciem - czytamy na okładce. To takie przygnębiające. Gdy świat przytłacza myśl o znikaniu bywa odprenżąjąca, ale w życiu bym się na to nie zdobył. No właśnie - w życiu! Za bardzo jestem ciekaw przyszłości, by się skończyć w teraźniejszości.

Gdybym miał skrzydła pewnie byłbym ptakiem - nielotem, kamerdynerem wśród fauny, tym małym, w czarnym fraku. Gdybym był rośliną pewnie byłbym mchem, czasami pomógłbym odnaleźć właściwy kierunek, byłbym miły w dotyku, lecz praktycznie niezauważalny. Gdybym był sobą pewnie mój podpis widniałby na jednej z tych książek, którą kupiłaś, bo w telewizji śniadaniowej nadmienili,  że teraz to mój czas. Gdyby mi się bardziej chciało już dawno nie mógłbym żyć tak spokojnie i bezcelowo. W święta wracam do pisania. Kolejny cel musi zostać osiągnięty. Ognia! Namiętności!

Jestem emocjonalnie chromy, kulawy na prawą nogę i lewe uczucia. Lewe bo nie prawdziwe, spod lady i pokątnie. Już mi się nie chce przeżywać, nie ma fajerwerków. Mógłbym tu napisać wiele, ale życie toczy się zanadto prozaicznie, by silić się na prozę. Jak przystało na posiadacza trzech literek przed nazwiskiem pracuję w fast foodzie, a że mam aparycję chłopca z polsatowskich filmów familijnych, wszyscy są tam przekonani, że to etap przejściowy, bo z całą pewnością w wolnych chwilach zbieram znaczki i kończę studia. Zarezerwowałem sobie termin w studiu tatuażu, co pewnie wszystkich zaskoczy, bo przecież jestem cichy i pokornego serca, z gatunku tych co to przepraszają, że żyją. Wyrosłem już z udowadniania wszystkim. Żyję sobie sowim rytmem, nie siląc się na zajebistość.

Łubem walę w tynki, choć dobrze wiem, że głową tych murów nie przebiję. Obym na starość nie stwierdził, że gdybym zsumował wszystkie samotne walentynki, okazałoby się, że spędziłem w osamotnieniu cały miesiąc. Najbardziej samotny miesiąc wydestylowany ze wszystkich kalendarzy mojego życia. Wydestylować, oddzielić ciała lotne od nielotnych – wiarę, ciągle młodego ducha od ciała, którego nikt nie zechciał. A starość przecież tak blisko, czai się tuż za którymś z kolejnych szóstych czerwców. Kiedyś przecież świeczek na torcie będzie już zbyt wiele, by nadal naiwnie wierzyć, że następne walentynki świętować będziemy we dwoje.

PS. Ci których ostatnio zaniedbuję nie odpisując, nie dzwoniąc itd. niech mi wybaczą, wszystko wróci do normy gdy wreszcie uda mi się przenieść do Krakowa. Gdyby ktoś wiedział o jakimś wolnym etacie, okażcie miłość, a wręcz nawet miłosierdzie i dajcie cynk :-)

"Twoje życie jest darem. Zaakceptuj to." [oczywiście z Chirurgów - odcinek 13 sezon 8]

Nie piszę tu nic, bo na czym innym się teraz skupiam. Staram się akceptować dar i jakoś je sobie ułożyć. Tym razem nie w stos, bo to się nie sprawdziło. Co najwyżej należałoby mnie na nim spalić za domniemane magiczne obrzędy! Jakżeby inaczej można obronić magistra nie pisząc pracy i zdawać egzaminy czerpiąc naukową wiedzę pedagogiczną z seriali? Teraz sprawy załatwiam i układam jedna za drugą. Po kolei. Wpierw znalezienie pracy, potem mieszkania, pisane książki i poznanie kogoś bliskiego. Wiem, że może z tego wyniknąć istne Domino Day, runie i wszystko po kolei zacznie się przewracać, ale wierzę że będzie dobrze. "Co mówimy? To my tworzymy nasze własne przeznaczenie..." Przez ostatnie lata Domino Day nie odbyło się z powodu kryzysu, zdradzę wam jednak sekret - ten rok to czas sukcesów. W tym roku kostki w telewizyjnym show będą się przewracać, zaś moje życie będzie udane i stabilne jak nigdy przedtem. A nawet jeśli polegnę, a one wraz ze mną, okaże się, że liczba oczek na poszczególnych polach przewróconych kostek pasuje do siebie jak ulał, bo przecież nie ma tego złego...

I tak wygram!  :-)

Ja?
Ja!
Ale jaja…

Ja się nadam, znajdę pracę, przeprowadzę, spłacę kredyt, podołam?
Tak podołam!
I jeszcze będzie zabawnie!

Minimalistycznie za to z silną wiarą w siebie. Wiadomo: ziarenko i gór przenoszenie...

Chcę do świata, w którym ludzie mają siebie na wyłączność. Wyłączają świat za oknem i nawet śnieg wisi w powietrzu nie mając śmiałości upaść, by nie zakłócić wstrzymanej chwili. Chcę do świata, w którym kawa zbożowa jest słodka. W którym wszystko jest słodkie, ale nie obleśnie lepkie. I gdy się ludzie przytulają, to nie potrafią się już odtulić, sklejeni chemią, lecz nie tą oznaczaną na etykietach produktów, jako złowrogie E. Stałem się kawozbożowoholikiem, popijam i oglądam Debiutantów. Po pierwszych dwudziestu minutach już wiem, że zaprzyjaźnimy się z tym filmem. Jest jak kolejny łyk: ciepły, nienachalny, pozornie nieznaczny, acz mający znaczenie. Czujesz, jak rozgrzewa cię od wewnątrz i wierz, że zapamiętasz właśnie ten moment, choć pewnie wiele podobnych przed tobą. Lubię płyty, książki i filmy, które inspirują mnie do błądzenia palcami po klawiszach. Wracam do oglądania.

 Fragmenty dialogów:

- Mnie możesz zapytać o wszystko.

- O wszystko? Co tam jest?  [za oknem]

- To jest drzewo, a to samochody; budynek taki jak ten. W środku ludzie tacy jak my. Połowa z nich uważa, że nigdy im się nie ułoży, a druga połowa wierzy w czary. Jakby toczyli wojny między sobą.

[Wolę wierzyć w czary. Chcę w nie wierzyć]

- Czasem wydajesz się bardzo samotny jakbyś dopiero przyszedł.

[Czasami zastanawiam się po jaką cholerę przyszłem, a nawet przyszedłem]

- Powiedzmy, że od dzieciństwa marzyłeś o tym żeby mieć lwa. I czekałeś na niego bardzo długo, ale na próżno. I wtedy pojawiła się żyrafa. Możesz być samotny, albo związać się z żyrafą.

- Poczekałbym na lwa.

- Dlatego się o ciebie martwię.

Dobra materialne potrafią przerodzić się w materiale, namacalne zło. Mama wyjechała dziś za granicę, by móc podołać finansowym zobowiązaniom. Fortuna nie tyle kołem, ile monetą się toczy. Na jej awersie godło naszego kraju, do którego dziś mam awersję! Państwo (Państwo? Chłopstwo raczej!), w którym nie starcza do i dla pierwszego, o drugim nie wspominając... Jedynym rozwiązaniem jest starokawalerstwo, bo samemu to się człowiek jakoś wyżywi za te marne grosze. Dom bez mamy pozbawiony jest tego swoistego rdzenia, chwieje się w posadach. Już czuję, jak nasz rodzinny mikroświat zaczyna się chwiać i kołysać tymczasowo pozbawiony jednej z nóg, na których się opierał. Jeszcze się od tego kołysania choroby morskiej nabawimy. Oby tylko wróciła cała i zdrowa, my sobie z nudnościami poradzimy. Zresztą teraz mam tyle na głowie, że na pewno nie będzie nudno.